انتشار:  سه‌شنبه 24 مهر  ::  11:11

دو تابوت!/ بِرّین سونمَز

سرویس ترکیه - در حالی که فرزندان ثروتمند کردها و ترک ها در داخل کشور و یا خارج کشور در مدرسه های خصوصی در کنار یکدیگر به آموزش ها در بالاترین سطح می پردازند؛ فرزندان فقیر همین کردها و ترک ها در تابوت ها در کنار یکدیگر هستند.

زمانی که سیاستمداران برای دیده شدن در مراسم های تشییع جنازه با یکدیگر وارد یک رقابت فشرده شوند؛ البته که مدت زمان پخش مراسم تشییع جنازه در برنامه های تلویزیونی نیز افزایش پیدا کرده و زمان بیشتری به پخش این برنامه ها اختصاص داده می شود. روزنامه نگاران و خبرنگاران نیز بدون نزدیک شدن به سوالات اصلی تنها دغدغه شان شنیدن شعار «وطن زنده باد» از دهان خانواده هایی می شود که در غم و اندوه از دست دادن عزیزان خود غوطه ور هستند. به گونه ای که گویا زنده بودن وطنی که نمی تواند فرزندانش را زنده نگه دارد ممکن است! به گونه ای که گویا درگیری و جنگ تقدیر نوشته شده بر این وطن است.

هیچ کسی وجود ندارد که نداند این درگیری و جنگ تقدیر نبوده و تنها یک رفتار سیاسی است. با خشکاندن ریشه های امید در کشور و برهم زدن میز مذاکراتی که یک زمانی با تمام نواقض و کمبودهای خود باز هم تشکیل شده بود طرف های درگیری را آگاهانه و عامدانه انتخاب کرده اند. دلیل تداوم ترور در شرایط کنونی اتمام روند مذاکرات از سوی کسانی است که منافعشان در جنگ و درگیری تامین می شود. این ها چه کسانی هستند؟ قاتل یا قاتلان هشت سربازی که در بمبگذاری باتمان به قتل رسیده اند چه کس یا چه کسانی هستند؟ اینان بازیکنان تیم فوتبال عامد اسپور دیاربکر، مدیران باشگاه، مربی ها هستند؟ مرگ قاتلان این سربازان ترکیه اینان هستند که پیش از آغاز مسابقه فوتبال در اسکوربردهای وزرشگاه فیلم های عملیات نظامی پخش می کنند؟

سیاست "مرده پرستی" که تلاش می کنند تا با استفاده از مفهوم "شهادت" به آن ارج و ارزش ببخشند گویا باشگاه ورزشی ساکاریا اسپور را نیز اسیر خود گرفته است. 700 نیروی امنیتی که مسئولیت تامین امنیت این بازی فوتبال را بر عهده داشتند نتوانسته اند مانع حمله به رختکن تیم فوتبال عامد اسپور شوند. اگر فدراسیون فوتبال ترکیه نتواند اقداماتی برای جلوگیری از این گونه رفتارهای غیرجوانمردانه انجام دهد نباید در این کشور به چیزهای دیگری که رخ می دهد زیاد تعجب کرد.

شاید هم مقصر اصلی همین باشد، تعجب نکردن. واکنش نشان ندادن. اهمیت ندادن و رفته رفته این گونه اقدامات عادی شدن. این وضعیت روحی کسانی است که از تداوم درگیری ها در ترکیه منافع کسب می کنند. جامعه ای که در برابر درگیری ها، تصمیمات اشتباه، اقدامات غیراصولی، و اجراهای بروکرات هایی که اختیارات و مرزهای وظایف خود را پشت سر گذاشته اند سکوت کند و در برابر بی قانونی های سیاسی توانایی تعجب کردن را از دست داده باشد نمی تواند حساب تمام این اقدامات را از دولت بپرسد. این عدم واکنش به تمامی اقدامات ذکر شده چه از سوی جریان هوادار حزب حاکم باشد و چه از سوی هواداران جریان اپوزیسیون باشد به یک ابعاد بزرگ اجتماعی تبدیل شده است. اقتدار سیاسی این محیط درگیری را تغذیه می دهد و این شرایط را ترجیح می دهد.

رئیس جمهور ترکیه به بخشدارها اشاره می کند، وزیر کشور ترکیه به درگیری ها دامن می زند و به صورت همزمان 3 بخشدار دستگیر می شود. این گونه درگیری ها را نیز به صورت متمرکز ادامه می دهند. این ها تمام ترجیح های سیاسی هستند. عقل اقتدار سیاسی 100 ساله ترکیه که تصور می کند می تواند خشونت سیاسی را با خشونت سرکوب کند هنوز هم در ترکیه بر روی کار است. یکی از قاتلانی که هشت سرباز ترکیه را در باتمان به قتل رسانده و صد سال است که ترک ها و کردها را به گام مرگ می کشاند همین تفکر دولتی است. این همان عقلی است که قسم یاد می کند در برابر 8 فرزند فقیر ترک این کشور 800 فرزندن فقیر کرد را به قتل خواهد رساند {اشاره به اظهارات اخیر رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه که بعد از بمبگذاری باتمان قسم یاد کرده است که در برابر 8 سربازی که کشته شده است 800 عضو PKK به قتل خواهیم رساند}. در حالی که فرزندان ثروتمند کردها و ترک ها در داخل کشور و یا خارج کشور در مدرسه های خصوصی در کنار یکدیگر به آموزش ها در بالاترین سطح می پردازند؛ فرزندان فقیر همین کردها و ترک ها در تابوت ها در کنار یکدیگر هستند. همان اندازه که دولت ترکیه این حق را ندارد به ترک هایی که در تابوت هستند "شهید" بگوید؛ PKK نیز حق گفتن "شهید" به کردهایی که در تابوت هستند را ندارد. ما تا زمانی که نتوانیم به این ناحقی ها که از خون و جان جوانانمان در کسب قدرت استفاده می کنند؛ اعتراضی کنیم نخواهیم توانست مانعی ایجاد کنند. البته که تنها آدرس اعتراض در برابر این مشکلات دولت نیست. اقدامات PKK در برابر خشونت سیاسی را نیز باید آشکارا ترور اعلام کرد. محکوم کردن این اقدامات PKK باید بخشی از این اعتراض باشد. باید به کسانی که در برابر این اقدامات از گفتن ترور اجتناب می کنند نیز تعجب کرد. همان گونه که ترور خواندن سیاست کردی توسط دولت را باید تعجب آور خواند.

خبرگزاری کردپرس/ سرویس ترکیه

منبع: روزنامه دیوار ترکیه

 

کد خبرنگار: 30102