انتشار:  سه‌شنبه 24 مهر  ::  13:37

آمریکا هیچ وقت از استقلال کُردها حمایت نکرده است

سرویس جهان- پل ایدون می نویسد آمریکا، هیچ وقت، نه در عراق و نه در سوریه، از جدا شدن کردها در این دو کشور حمایت نکرده است.

 

به نوشته پل ایدون، روزنامه نگار و ناظر مسائل کردها مستقر در اقلیم کردستان، ادعای روسیه مبنی بر حمایت آمریکا از جدایی کردها در سوریه نه با واقعیت تطابق دارد و نه زمینه تاریخی برای آن یافت می شود.

سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه اخیرا ادعا کرده است که آمریکا در حال ایجاد منطقه ای با هویت کردی در شمال سوریه است. اما حتی اگر کوچکترین اثری از حقیقت داشتن این ادعا وجود داشته باشد، پس این امر با رویکرد آمریکا در قبال کردهای منطقه از زمان جنگ جهانی اول تاکنون در تناقض شدید قرار دارد.

لاوروف ادعا کرده است که آمریکا از کردهای سوریه به عنوان آلترناتیو دولت سوریه که قصد کنترل تمام سوریه را دارد حایت می کند و در حال فراهم کردن زمینه های تقسیم و تجزیه این کشور جنگ زده است.

لاوروف به خبرگزاری تاس روسیه گفته است «سوال این است: چرا نباید منتظر آغاز روندی سیاسی قابل اعتماد در کرانه شرقی رود فرات که تحت کنترل آمریکاست، بمانیم؟»

لاوروف افزود:« تنها یک پاسخ برای این پرسش وجود دارد؛ آمریکا در نظر دارد قلمرویی در آنجا ایجاد کند که شبیه به چیزی مانند کشوری جدید باشد. یا دور دیگری از آغاز بازی خطرناک با اقلیم کردستان باشد که به آن ایده کردستان متحد می گویند».

سرگئی لاوروف قبلا در ماه جولای گذشته نیز اشاره کرده بود که این اقدام از اهداف آمریکا در سوریه است و واشنگتن «نمی خواهد سوریه با مرزهای کنونی آن حفظ شود.»

درست است که آمریکا نیروهای خود را در سوریه حفظ کرده است اما حمایت این کشور از کردهای سوریه صرفا نظامی بوده و در قالب مقابله با دشمن مشترک بوده که تحت عنوان داعش یا دولت اسلامی در عراق و سوریه خود را نشان داده است. به نظر نمی رسد که آمریکا فراتر از این، بخواهد از منطقه خودگردان دی فاکتو کردی که مشروعیت بین المللی ندارد و قطعا ربطی به مناطق کردی یکپارچه نداشته، حمایت کند.

آمریکا در گذشته نخواسته از وزنه سیاسی خود برای شرکت دادن کردهای سوریه در مذاکرات صلح ژنو درباره آینده سوریه استفاده کند. آمریکا دو بار درخواست صالح مسلم، رهبر سابق حزب کردی اتحاد دموکراتیک سوریه یا PYD را برای دریافت ویزای آمریکا به منظور شرکت در کنفرانس هایی رد کرده است.

آمریکا سیستم فدرالی مورد نظر PYD را که در سال 2016 اعلام شد و این حزب کردی آن را قدم  مهمی برای حرکت به سمت نسخه مورد نظر آن که تاسیس دولت فدرال غیرمتمرکز است به رسمیت نمی شناسد.

PYD مرتبا تاکید کرده است که به دنبال ایجاد کشور مستقلی برای کردهای سوریه نیست بلکه به جای ایجاد موجودیت های جدید مانند پدیده دولت-ملت، خواستار تمرکزکزدایی و خودمختاری بیشتر است. حتی اگر آمریکا از سیاست ایجاد خودمختاری در منطقه تحت کنترل کردها در شمال سوریه حمایت کند، این امر لزوما به معنای تقسیم کشور سوریه و یا تجزیه آن نیست.

با بررسی سوابق تاریخی از تعامل 40 ساله آمریکا با کردهای عراق، به روشنی آشکار شود که آمریکا هرگز به دنبال تجزیه عراق از طریق حمایت از کردها نبوده است.

وقتی ایالات متحده در میانه دهه 1970 و به عنوان بخشی از برنامه پنهانی با همکاری شاه ایران و اسرائیل، از کردهای عراق در مقابل دولت مرکزی عراق حمایت کرد، از تلاش های شاه ایران نیز برای درگیر کردن ارتش عراق در کردستان پشتیبانی نمود.

این سیاست کردها را مطمئن کرد که به اندازه کافی از آنها برای غلبه بر بعثیها در مقابل آن حمایت نمی شود. این اقدام منفعت طالبانه، مدت کمی بعد از قطع حمایت شاه از کردهای عراق در اوایل سال 1975 برای بستن قرارداد با صدام حسین به منظور پایان دادن به مناقشه شط العرب به صورت دقیق در در کمیسیون پایک آمریکا ثبت شده است.

اما مسئله ایجاد منطقه پرواز ممنوع در شمال عراق توسط آمریکا و فرانسه و بریتانیا در سال 1991 و پس از جنگ خلیج فارس، عمدتا به خاطر بهبود وضیت آوارگان و جلوگیری از حملات هلیکوپترهای صدام حسین به شهروندان عادی و بی گناه کُرد بود که به کوهها پناه برده بودند.

مقامات آمریکایی راجع به هر اقدامی که به جدا شدن کردها از عراق منجر شود حساس بودند  با این حال، این اقدام قاطع به خودمختار شدن کردستان عراق منجر شد. همان طور که در کتابی هم با طعنه به مسئله اقلیم کردستان اشاره شده، آمده است: اقدامات آمریکا « تصادفا باعث ایجاد کردستان شد.»

اشغال عراق توسط آمریکا در سال 2003، همکاری آمریکا با نیروهای پیشمرگ را به دنبال داشت که این مسئله باعث حفظ شمال عراق در مقابل بغداد شد. البته این مسئله در نتیجه تصمیم ترکیه به عدم مشارکت در جنگ عراق بود که آمریکا را ناچار به انتخاب آلترناتیوی برای تشکل جبهه شمال کرد.

واشنگتن به دنبال استفاده از پایگاه های استراتژیک ترکیه برای حمایت از جبهه شمال بود. اگر طرح اولیه و اصلی اشغال عراق اجرا شده بود، هزارات تن از نیروهای ترکیه از مرز این کشور با عراق گذشته و وارد اقلیم کردستان می شدند. نیروهای ترکیه در صورت ورود به اقلیم کردستان، احتمالا با اعمال زور باعث منحل شدن خودمختاری نیم بندی می شدند که ترکیه از آن راضی نبود.

آمریکا در سپتامبر 2017، مخالفت علنی خود را با اصرار کردهای متحد خود در عراق برای برگزاری رفراندوم اعلام کرد و در تلاش برای حفظ یکپارچگی عراق، در مقابل کردها در کنار بغداد ماند.

لاوروف در آن زمان با بیان این که کردها حق دارند آرزوهای خود را بیان کنند، حمایت خود را از رفراندوم بیان کرد در صورتی که هیچ کدام از مقامات آمریکا تمایل نداشتند با چنین صراحتی این مسئله را حمایت کنند. او بعدا در جریان بازپس گیری کرکوک از سوی دولت عراق بعد از برگزاری رفراندوم، تاکید کرد که مسکو کاملا از یکپارچگی عراق حمایت می کند.

این اتحاد جماهیر شوروی بود که از ماجرای مهاباد حمایت کرد و به دنبال آن بحران های دیگری از جمله تقابل هایی میان ابرقدرت ها مانند جنگ سرد را بوجود آورد.

واشنگتن در راستای سیاست محدود کردن مسکو، از ایران در این ماجرا حمایت کرد و فشارها باعث شد مسکو ارتش سرخ خود را خارج کند.

با توجه به این سوابق تاریخی و نیز عدم وجود هر گونه شواهدی مبنی بر این که آمریکا به دنبال حمایت از کردهای سوریه در جهت تجزیه سوریه است، انتظار از آمریکا برای حمایت از هر گونه جدا شدن کردها در خاورمیانه بسیار بعید به نظر می رسد.

منبع: نیو عرب

نویسنده: پل ایدن

ترجمه: خبرگزاری کردپرس- سرویس جهان

کد خبرنگار: 40101