انتشار:  سه‌شنبه 13 آذر  ::  12:15

به بهانه‌ی برگزاری یازدهمین نمایشگاه آثار هنری معلولین ذهنی- جسمی مرکز هدیه

فراموش شدگان

سرویس کرمانشاه - اولین دیدار ما، روزی بود که گذرم به مجتمع شهیدآوینی کرمانشاه افتاد. نمایشگاهی از کارهای دستی و چند تابلوی نقاشی رنگ روغن و مدادرنگی  در سالن ورودی آنجا برپا بود. این نمایشگاه کمی عجیب به نظر می رسید چون آثار ارائه شده در سطحی نبودند که بشود آنها را برای عموم مردم به نمایش گذاشت. 

شور زندگی در کودکان معلول

عده ای گرد میز بزرگی که در انتهای سالن قرار داشت نشسته و مشغول انجام کاری بودند. به طرف آنها که رفتم چشمم به پوستری افتاد که روی دیوار نصب شده بود.« نمایشگاه شور زندگی: صنایع دستی و آثار هنری کودکان معلول ذهنی و جسمی – حرکتی مرکز هدیه».

پس از آنکه متوجه موضوع نمایشگاه شدم، آثار ارائه شده به نظرم فرق العاده رسید. باورکردنی نبود که این کودکان معلول بتوانند چنین آثار هنری زیبایی را خلق کنند.

همه‌ی هنرمندان این نمایشگاه دور میز جمع شده بودند و کارهای دستی انجام می دادند و نقاشی می کشیدند. حضورم  را که احساس کردند بدون آنکه از کار دست بکشند زیر چشمی نگاهم می کردند. سلام کردم و از کارهایشان با شور و شوق تعریف کردم. لبخندها رو به من جاری شد و یکی از آنها محکم بغلم کرد، انگار سالهاست که می شناسدم. در همان یک ساعتی که کنارشان بودم غرق مهربانی و پاکی کودکانه شان شدم. حتی آنهایی که سنشان از نوجوانی هم گذشته بود اینچنین بودند. دوستی بین ما شکل گرفت و از دختران معصومی که به خاطر معلولیت ذهنی در مرکز هدیه بستری بودند، دو نقاشی و یک عروسک زیبا هدیه گرفتم.

گاه وداع، به آنها قول دادم که برای دیدارشان به مرکز سر بزنم اما واقعیت این بود که شک داشتم در دیدار بعدی مرا به خاطر بیاورند.

هیچ کس توانایی این کودکان را باور نداشت

امروز پس از مدت ها مطلع شدم یازدهمین نمایشگاه آثار هنری و صنایع دستی مددجویان مرکز هدیه به مناسبت روز جهانی معلولین، در فرهنگسرای کوثر برپا شده است و تا 14 آذر ادامه دارد.

مدیرمسئول مرکز توانبخشی هدیه که از کارآفرینان نمونه‌ی استان است، هدف از برگزاری نمایشگاه را معرفی توانمندی های افراد معلول و دادن فرصت ابراز وجود و در اجتماع بودن به آنها می داند.

هدیه چراغی به کردپرس می گوید: هیچکس باور نمی کرد مددجویان ما بتوانند با توجه به مشکلات ذهنی و جسمی قادر به آموختن باشند و کارهای هنری انجام دهند. برای آنها مربی گرفتیم و آموزش را آغاز کردیم. هم اکنون این یازدهمین نمایشگاهی است که از آثار هنری همین مددجویان برگزار می شود.

وی بیان می کند که 57 نفر نیروی کارمتخصص و غیرمتخصص در مرکز هدیه مشغول فعالیت هستند و این مرکز به 106فرد معلول یا از کارافتاده در منازل با پرستاران تحصیلکرده ارائه‌ی خدمت می کند.

نوزادانی که بدون شناسنامه رها شده اند

نکته ای که درمورد کودکان و دیگر مددجویان این مرکز بیشتر از هر چیز آزاردهنده است، رها شدن آنها در بدو تولد یا کمی بیشتر، توسط خانواده هایشان است. نوزادانی که اکنون کودک یا نوجوان هستند و هیچگاه دست نوازش مادر یا پدر را احساس نکرده اند!

بنابه گفته‌ی هدیه چراغی، از 70 نفر مددجوی آنها که 51 نفرشان توان حرکتی ندارند و روی تخت نگه داری می شوند، 44 نفر مجهول الهویه هستند، و باقی بدسرپرست محسوب می شوند. فقط 6 نفر از این مددجویان خانواده ای دارند که هر از گاهی حالی از آنها می پرسند!

جالب است بدانید برای تعداد زیادی از این مددجویان توسط مرکز هدیه شناسنامه گرفته شده است.

ما فراموش شده ایم

چراغی به وضعیت بد مالی مرکز اشاره می کند و می گوید: پس از مسائل اقتصادی پیش آمده در ماه های اخیر، هزینه ها به صورت شگفت انگیزی افزایش یافته است، از طرفی هنوز مبالغ جدید بهزیستی به مراکز پرداخت نشده است. همچنین کمک های مردمی هم خیلی کم شده است.

او از خیرین و مردم کرمانشاه و مسئولان درخواست می کند که کودکان معلول ذهنی- جسمی و حرکتی را که در مراکز خصوصی نگه داری می شوند فراموش نکنند.

خانم چراغی موضوعی را مطرح می کند که دل هر فردی از شنیدنش به درد می آید: « افراد کمی به مرکز ما سر می زنند. چون تصور می کنند مددجویان ما چون از نظر ذهنی معلولیت دارند نمی توانند با آنها ارتباط برقرار کنند. در صورتیکه حتی افرادی که حادترین نوع معلولیت ذهنی را دارند محبت را درک می کنند و به شما لبخند می زنند. مردم ترجیح می دهند به شیرخوارگاه ها یا مراکز سالمندان بروند. مددجویان ما فراموش شده اند».