سرویس ايلام
انتشار:  چهارشنبه 12 دی  ::  07:08   

ظاهر سارایی گفت؛

«ولی‌محمد امیدی» حافظ و حافظه‌ی سنت دیرپای شعر کردی جنوبی است

سرویس ایلام -  دی‌ماه که به نیمه نزدیک می‌شود، یاد و خاطره‌ی شاعر حماسه‌سرای کردی‌گوی ایلامی دوباره در اذهان زنده می‌شود؛ اویی که فتح میمک را چنان سرود که شاعرش را به لقب فردوسی کُرد رساند.

به گزارش خبرگزاری کردپرس، استاد ظاهر سارایی، ادیب، شاعر و ناشر ایلامی در یادداشت کوتاهی به مناسبت 11 دی و روز وفات ولی محمد امیدی به بررسی اجمالی خصوصیات شعری این شاعر پرداخته است.

ظاهر سارایی در این باره می‌نویسد:

ولی محمد گر چه او به مکتب نرفت و خط ننوشت اما به غمزه ی شاعری و به تعبیری نازک تر ساحری مسئله آموز صد مدرس شد.

ولی محمد حافظ و حافظه ی سنت دیرپای شعر کردی جنوبی است که نسل به نسل پایدار ماند تا در کلام ولی محمد به نیکوترین شیوه و برازنده ترین گونه خود را بنمایاند.

امیدی در اوان نوجوانی با استماع شعر شاعران کلاسیک و متون کهن کردی نظیر شاهنامه‌ی کردی شیرین و فرهاد، بهرام و گل اندام، حماسه‌‌های مذهبی و... در منزل پدری که شعرخوانی در آن جا برگزار می شد ، بر دانش شفاهی خود افزود و استعداد شاعری‌اش را پرورد و لذا می توان اذعان داشت که استاد واقعی امیدی همانا جلوه های طبیعت، اشعار متقدمان و هوش سرشارش بوده است.

زبان شعری او همان کردی جنوبی است که گاه تداخل گویش شاعر ‌(خزلی‌) و گویش ادبی و کهن کردی ‌(گورانی – هورامی‌) خاصه در ساختار افعال و حروف اضافه در ‌آن دیده می‌‌‌شود.

در شعر امیدی پدیده‌‌های طبیعی چون کوه، رود، دشت و درخت جان و حیات دارند و به گفت و گو برمی‌‌خیزند.