سرویس ترکیه
انتشار:  یک‌شنبه 16 تیر 1398  ::  12:09   

اختصاصی کردپرس؛

حاکمیت سیاسی ترکیه و نگاه ابزاری به مسئله کردها

سرویس ترکیه - شکست مذاکرات امرالی و آغاز درگیری ها در سال 2015 میلادی و تحولاتی که بعد از آن در ترکیه شاهد آن هستیم، نشان از یک واقعیت دارد: نگاه ابزاری به مسئله کردها. تا زمانی که این نگاه ابزاری در ذهنیت حاکمیت سیاسی وجود داشته باشد نه تنها مسئله کردها حل نخواهد شد بلکه شاهد تناقض های شدید در رفتار و سخنان رهبران سیاسی ترکیه خواهیم بود.

یکی از مهمترین معضل های ترکیه که حتی سیاست خارجی این کشور را نیز تحت تاثیر قرار داده است مسئله کردها در این کشور است. اگرچه مسئله کردها در ترکیه از ابتدای تاسیس جمهوری ترکیه وجود داشته است ولی در حال حاضر با توجه به رشد بالای جمعیتی در کردها (منابع غیر رسمی از حضور بیش از 20 میلیون کرد در ترکیه خبر می دهند)، تحولات منطقه به خصوص ایجاد یک سیستم مستقل در شمال عراق و تلاش برای ایجاد سیستمی مشابه در شمال سوریه، قدرت گیری جریان های سیاسی کرد در داخل ترکیه و ... مسئله کردها بیش از هر زمان دیگری خود را نمایان کرده و به یکی از مهمترین و پیچیده ترین مسائل ترکیه تبدیل شده است.

حزب عدالت و توسعه (AKP) اگرچه بعد از روی کار آمدن در ترکیه اقدامات قابل توجهی را با عنوان حل و فصل مسئله کردها انجام داده است ولی هیچ کدام از این اقدامات در حدی نبوده که بتوان از حل و فصل مسئله کردهای ترکیه به صورت دائمی و ماندگار سخن گفت. روندهای مذاکره به وجود آمده در اسلو و امرالی با شکست کامل روبه رو شد و اقدامات دیگری که حاکمیت سیاسی از آنان به عنوان اقدام برای حل و فصل مسئله کردها یاد می کند اقداماتی نیستند که مطالبه حقیقی کردهای ترکیه را برآورده کند. تاسیس تلویزیون کردی و تبلیغ حزب حاکم در آن تلویزیون به زبان کردی، اجازه دادن به نصب تابلوهای کردی در سطح شهر و سپس پایین کشیدن آنان برای خرسندی جریان های سیاسی ملی گرای ترک، اجازه فعالیت سیاسی به احزاب کرد و زندانی کردن رهبران سیاسی کرد ترکیه به دلیل سخنرانی هایشان، سخن گفتن به زبان کردی در دیاربکر ولی "ناشناخته" خواندن زبان کردی در مجلس، هیچ کدام اقداماتی نیست که بتوان از آن به عنوان حل مسئله کردهای ترکیه یاد کرد.

شکست مذاکرات امرالی و آغاز درگیری ها در سال 2015 میلادی و تحولاتی که بعد از آن در ترکیه شاهد آن هستیم، نشان از یک واقعیت دارد: نگاه ابزاری به مسئله کردها. تا زمانی که این نگاه ابزاری در ذهنیت حاکمیت سیاسی وجود داشته باشد نه تنها مسئله کردها حل نخواهد شد بلکه شاهد تناقض های شدید در رفتار و سخنان رهبران سیاسی ترکیه خواهیم بود. مسئله کردها ابزاری نیست که حاکمیت سیاسی زمانی که به ثبات و آرامش نیاز دارد روند مذاکراتی را به وجود آورده و از تنش ها بکاهد تا بتواند عمر حاکمیت سیاسی خود را افزایش دهد و زمانی که به جذب احساسات ملی گرایانه نیاز دارد با برهم زدن میز مذاکرات به درگیری مسلحانه روی آورده و با جریحه دار کردن احساسات ملی بتواند به حاکمیت خود ادامه دهد. بهره برداری کردن از پیام نامه های عبدالله اوجالان رهبر دربند PKK در آستانه انتخابات و سخن گفتن از مسائل کردها در فواصل انتخاباتی و بعد از آن "اهانت دانستن" سخن گفتن از مسئله کردها آن هم تنها بعد از دو هفته از برگزاری انتخابات یک تناقض آشکار است. زمانی که حاکمیت سیاسی ترکیه پیش از انتخابات در یک مدت زمان کوتاه چهار بار اجازه سفر وکلا و خانواده عبدالله اوجالان به زندان امرالی را می دهد، چنین به نظر می رسد که اقدامی برای حل مسئله کردها در ترکیه آغاز شده است. اگر در ترکیه مسئله کردها وجود ندارد چرا پیش از انتخابات چهار بار وکلای اوجالان به امرالی رفته و در یک مدت کوتاه سه پیام مختلف از امرالی منتشر می شود؟ اگر سخن گفتن از مسئله کردها اهانت به حکومت ترکیه است چرا پیام رهبر یک جریان مسلحانه کردی باید منبع الهام بخش حاکمیت سیاسی پیش از انتخابات قرار بگیرد؟ تمامی این ها یک موضوع را ثابت می کند و آن این که نگاه حاکمیت سیاسی ترکیه به مسئله کردها یک نگاه ابزاری است که هر موقع نیاز شد چنین جلوه داده شود که در پی حل آن بوده و هر موقع شرایط به گونه ای دیگر رقم خورد به سیاست های فشار، تهدید، سرکوب و زندانی کردن کردها روی آورده شود.

تحولات هفت سال اخیر در ترکیه دقیقاً این موضوع را نشان می دهد. آک پارتی زمانی که نیاز به تثبیت حاکمیت خود داشت با راه انداختن روندهای مذاکره با کردها نه تنها تنش ها را در پایین ترین حد خود نگه داشت بلکه توانست با جذب آراء بیشماری از کردهای ترکیه حاکمیت خود در این کشور را تثبیت کند و زمانی که در عرصه سیاسی محبوبیت و رقابت را به حریف کرد خود یعنی حزب دموکراتیک خلق ها (HDP) واگذار کرد این بار برای جایگزین کردن ملی گراهای نزدیک به دولت باغچلی و حزب حرکت ملی ترکیه (MHP) به سیاست های نظامی گری با کردها روی آورد تا شریک کوچک ولی استراتژیک خود را راضی نگه دارد.

ترکیه تا زمانی که به مسئله کردها به عنوان یک ابزار انتخاباتی – سیاسی نگاه کند نه تنها نخواهد توانست این مسئله مهم را در داخل ترکیه حل کند بلکه سیاست های پرهزینه و خطرناکش در منطقه به خصوص در عراق و سوریه اقتصاد، رفاه و آرامش این کشور را به شدت تحت شعاع قرار خواهد داد.

 

خبرگزاری کردپرس/ سرویس ترکیه

برچسب‌ها:
#ترکیه
#پ.ک.ک
#کردها
#حزب دموکراتیک خلق ها
#انتخابات