سایه سیاست و فشار بر آثار هنرمندان کرد ترکیه
سرویس جهان- هنرمندان نقاش،عکاس و مجسمه ساز کرد ترکیه می گویند کردستیزی دولت اردوغان چنان بر کار هنری هنرمندان کرد به زندان رفته اثر گذاشته است که برخی از آنها، برای جلوگیری از خطر زندان رفتن مجدد دست به خودسانسوری می زنند.

به گزارش کردپرس، مجله بین المللی آرت(هنر) در گزارشی به وضعیت هنرمندان کرد ترکیه پرداخته است که تحت فشارهای روزافزون دولت ترکیه بر فعالان کرد مجبورند یا دست به خودسانسوری بزنند و یا به واسطه کارهای جسورانه و اعتراضی شان به زندان بروند.

فاتوش ایرون از آن دسته هنرمندانی است که به واسطه فعالیهای اعتراضیش در شهر کردنشین دیاربکر بازداشت و به زندان انداخته شد. او در زندان، با استفاده از ابزارها و مواد موجود 1500 اثر هنری خلق کرده است. او که در ماه مارس امسال آزاد شد می گوید هنرمندان کرد ترکیه همواره زیر فضای شدیدا سیاست زده ترکیه زندگی سختی را گذرانده اند.

 او و زهرا دوغان که به خاطر آثار هنری اش به زندان افکنده شد، به نماد فشار و سانسور علیه هنرمندان کرد ترکیه تبدیل شده اند. باریش سیتوان هنرمند ساکن دیاربکر به مجله بین المللی آرت گفته است هنرمندان نمی توانند آزادانه آنچه را که در ذهن دارند خلق کنند. او افزود:  اگر برای مثال این کار را بکنم، یا شغلم را از دست خواهم داد و یا جایم در زندان است.

روژدا طغرل از جمله هنرمندان کرد ترکیه است که به گفته خودش، چنان دچار خودسانسوری شده است که موضوع تحقیق پایان نامه اش تحت تاثیر قرار گرفته است. او که در حال حاضر در حال تکمیل دوره دکترا در آکادمی هنرهای زیبای وین است تحقیق خود را روی تاثیرات اکولوژیک تقابل و آوارگی کردها در مناطق کردنشین ترکیه در دهه 1990 متمرکز کرده است. او می گوید به دلیل این که نمی توانسته از نام های کردی و عبارات زبان کردی برای ادامه تحقیق خود استفاده کند راه غربت را در پیش گرفته است تا تحقیق او بیش از این دچار خودسانسوری نشود.

برخی هنرمندان کرد می گویند فضا برای فعالیت هنرمندان کرد در این اواخر به دلیل تشدید سرکوب حزب دموکراتیک خلقها وجود ندارد زیرا دولت کنونی اقدام به برکناری شهرداران وابسته به این حزب کردگرا کرده است و اولین اقدام شهرداران منصوب تعطیل کردن بخش های هنری شهرداری های مناطق کردنشین در ترکیه بوده است.

باریش سیتوان می گوید برخی هنرمندان کرد در ترکیه فضای مناسب برای فعالیت ندارند به همبن دلیل راه غربت را در پیش گرفته و مهاجرت کرده اند. برخی دیگر هنرمندان معتقدند آنان قصد ندارند آثارشان رنگ و بوی سیاسی داشته باشد اما با توجه به این که آنها در فضایی تنش آلود و پر تقابل آثار هنری خلق می کنند ناخواسته آثار آنها تحت تاثیر این تنش ها و تقابلات قرار می گیرد.