به گزارش کردپرس،  عثمان رحمان‌زاده، متولد سال ۱۳۳۵ در روستای «ناچیت» بوکان، بیش از نیم قرن از عمر خود را صرف خلق آثاری کرد که شناسنامه تصویری فرهنگ و آداب و رسوم کُردی محسوب می‌شوند. او که فعالیت هنری خود را از ۱۰ سالگی آغاز کرده بود، با استفاده از ساده‌ترین متریال‌ها همچون چوب و مقوا، دنیایی شگفت‌انگیز از پیکره‌ها و تندیس‌ها را خلق کرد.

این هنرمند که از سوی بسیاری از کارشناسان به دلیل مهارت بی‌نظیرش در جان بخشیدن به چوب، لقب «پدر ژپتوی ایران» را گرفته بود، با تمرکز بر جزئیاتِ پوشش، آیین‌ها و شیوه زیست مردم کردستان، آثار ماندگاری را به یادگار گذاشت.

در آثار او، جلوه‌های فرهنگی نابی همچون، مراسم سنتی باران‌خواهی (بوکه بارانه)، عروسی‌های محلی و بازی‌های بومی، بازسازی صحنه‌های تاریخی، ضرب‌المثل‌های کُردی و به تصویر کشیدن فجایعی همچون بمباران شیمیایی حلبچه و سردشت، به چشم می‌خورد.

او که از سال ۱۳۶۷ به هنر پیکر تراشی روی آورد و نمایشگاه های متعددی را در شهرهای کرمان، سنندج، سیستان و بلوچستان، کرمانشاه، ایلام، شیراز، اصفهان، کردستان و آذربایجان غربی و هم چنین اقلیم کردستان دایر کرده است.

به خاطر تبحر وی در هنر ساخت مجسمه های چوبی لقب «پدر ژپتوی ایرن» را گرفته و  تاکنون نیز بیش از ۱۴۰۰  آدمک چوبی ساخته است.