به گزارش کرد پرس، آنچه امروز از شورای شهر مریوان در ذهن افکار عمومی باقی مانده، نه تصمیم سازی برای توسعه شهری، بلکه مجموعه ای از حاشیه ها، جابجایی های اجباری، ابطال ها و مداخلات بیرونی است و این وضعیت نشان می دهد که سازوکار انتخاب و نظارت بر شوراها به شدت آسیب دیده و شورا از جایگاه نمایندگی واقعی مردم فاصله گرفته است.

وقتی ترکیب شورا به جای ثبات، پیوسته دستخوش تغییر می شود و اعضا نه بر پایه برنامه و تخصص بلکه در نتیجه زدوبندهای سیاسی و نظارتی حذف یا جایگزین می شوند، پیامد آن چیزی جز فروپاشی اعتماد عمومی نخواهد بود. مردم دیگر شورا را پناه مطالبات خود نمی دانند، بلکه آن را بخشی از بحران مدیریت شهری تلقی می کنند.

شهرداری؛ گرفتار بدهی، فساد و بی برنامگی

شهرداری مریوان در سال های اخیر با حجم قابل توجهی از بدهی های انباشته روبه رو بوده است؛ بدهی هایی که نه تنها توان اجرایی مجموعه را تحلیل برده، بلکه کیفیت خدمات شهری را نیز به شدت کاهش داده و نتیجه این وضعیت، توقف یا کندی پروژه های عمرانی، نارضایتی کارکنان و گسترش بی نظمی در ساخت وساز شهری بوده است.

در کنار بحران مالی، پرونده های متعدد تخلف، سوءاستفاده از موقعیت شغلی و فساد اداری نیز سایه سنگینی بر مدیریت شهری انداخته اند که این تخلفات، که گاه به سطوح بالای تصمیم گیری شهری نیز رسیده، نشان می دهد مشکل، فردی یا موردی نیست؛ بلکه ریشه در ساختار معیوب نظارت، نبود شفافیت و تضاد منافع دارد.

مرز باشماق؛ فرصت اقتصادی یا منشأ انحراف سیاسی؟

مریوان به عنوان دروازه اقتصادی استان، به واسطه مرز باشماق از ظرفیت عظیم تجاری برخوردار است؛ اما این ظرفیت به جای آنکه به موتور توسعه پایدار شهر تبدیل شود، عملاً به پوششی برای پنهان کردن ناکارآمدی ها و بستری برای شکل گیری منافع رانتی بدل شده است.

در چنین شرایطی، نمایندگی سیاسی مریوان نیز از مسیر اصلی خود منحرف شده است و بسیاری از کنش ها و تصمیمات، نه در راستای حل مسائل مردم مریوان و سروآباد، بلکه در جهت کنترل، مدیریت و بهره برداری از منافع مرزی قابل تحلیل است؛ به همین دلیل، در افکار عمومی این تصور شکل گرفته که برخی نمایندگان، بیش از آنکه نماینده مردم باشند، نماینده مرز و منافع وابسته به آن هستند.

انتخابات شورا؛ بازتولید بحران

اکنون که بار دیگر موسم انتخابات شوراها فرا رسیده، نگرانی ها تشدید شده است چرا که نشانه ها حاکی از آن است که همان الگوهای گذشته در حال تکرار است: «تلاش برای مهندسی هیئت های نظارت، حذف چهره های مستقل، میدان داری افراد مسئله دار و آماده سازی زمینه برای شورایی مطیع و غیرپاسخگو».

وقتی افرادی با سابقه های روشن در تخلفات اخلاقی و مالی، صرفاً به دلیل نزدیکی به مراکز قدرت، در جایگاه های حساس نظارتی قرار می گیرند، نتیجه انتخابات از پیش قابل پیش بینی است و چنین فرآیندی نه تنها مردم را از مشارکت دلسرد می کند، بلکه شورا را پیشاپیش از کارکرد نظارتی و اصلاحی تهی می سازد.

آینده ای که از پیش زخمی است

مریوان امروز با یک بحران چندلایه روبه رو است: «شورایی که مشروعیت و کارآمدی اش زیر سؤال رفته، شهرداری ای گرفتار بدهی، فساد و بی برنامگی، نمایندگی سیاسی ای که بیش از مردم، درگیر منافع مرزی است و انتخاباتی که به جای امید، نگرانی می آفریند».

اگر این چرخه معیوب شکسته نشود، شورای آینده مریوان نیز چیزی جز تکرار تجربه های تلخ گذشته نخواهد بود؛ تجربه ای که هزینه آن را نه مدیران و سیاست ورزان، بلکه مردم این شهر می پردازند.

مریوان بیش از هر چیز نیازمند بازسازی اعتماد، شفافیت واقعی، نظارت مستقل و بازگشت شورا به جایگاه حقیقی خود به عنوان صدای مردم است؛ در غیر این صورت، داستان غم انگیز «شهر شوراهای ناکام» همچنان ادامه خواهد داشت.