به گزارش خبرنگار کردپرس، روز نخست با «لافکادیو» آغاز شد و «لمس تنهایی» را حس کرد و از «زنی برای سوختن» گفت و برای روز دوم با تشویق تماشاگران در لیست «آخرین شکار، آخرین آرزو» قرار گرفت. بعد از آن چشم و گوش سپرد به «هملت به روایت مردم کوچه و بازار» و در مقابل «مادر باران» سر تعظیم فرود آورد و «سوغات دستان پینه خورده» را گرفت و به تماشای «گرگ ناقلا، کلاغ سیاه» نشست و سپس به حل معادله پیچیده روابط بین آدم ها در «تانژانت» پرداخت. در روز سوم هم نشان داد که باید همه چیز سرجای خودش باشد آن هم با «هم روز، هم شب» و این را آموخت که «زمین برای دوست داشتن کوچک است» و هر آن امکان دارد با یک «اتفاق» تمامی «نخ های امید» پاره شوند و درهای «باغ شادی» برای همیشه بسته شود مگر اینکه «کفشدوزک لاکپشتی» از لاک تنهایی خودش بیرون بیاید؛ نهمین جشنواره منطقه ای تئاتر افراد دارای معلولیت زاگرس که به میزبانی کردستان برگزار شد و  عیان کرد که معلولیت واقعاً محدودیت نیست.

حافظ خوانی کودک نابینای قروه ای

در حاشیه برگزاری جشنواره حین اجرای یکی از نمایش ها، این «ئه وین خالدیان» بود که از روی کتاب بریل خود با صدای رسایی که داشت تماشاگران را با حافظ خوانی اش به وجد آورد. «ئه وین» دخترک ۱۳ ساله ای که به فعالیت های هنری و ورزشی علاقه دارد و حافظ خوانی را یکی از شیرین ترین تجربه هایی می داند که نصیبش شده و دارد روی آن کار می کند. او با حافظ خوانی خودش را با دنیای شعر و شاعری همسازی می کند و در همین زمینه سال گذشته رتبه نخست مسابقات کشوری حافظ خوانی را کسب می کند.

«ئه وین» معتقد است برای حافظ خوانی تمرین کردن بسیار اهمیت دارد و باید به صورت مستمر تمرین و تکرار کرد. او از حمایت خانواده اش در این زمینه گفت و تأکید کرد که علاقه مندیشهایش را دنبال خواهد کرد.  

این کودک هنرمند نابینا بعد از پایان اجرای نمایش ها انتقادات و پیشنهادات خود را مستقیم به داوران جشنواره ارائه داد. از نظر «ئه وین» اکثر نمایش ها برای تماشاگران نابینا و ناشنوا هیچ تدبیری نداشتند و همین باعث شده بود که این افراد با چنین معلولیتی آن طور که باید متوجه نمایش ها نشوند.

یادبودی برای «بهرام بیضایی»

در این جشنواره یاد و خاطره استاد درگذشته «بهرام بیضایی» هم زنده شد به طوری که اجرای دو نمایش «هملت به روایت مردم کوچه و بازار» از ایلام و «زنی برای سوختن» از کرمانشاه به یاد این نویسنده و کارگردان برجسته برگزار و به روح او تقدیم شد.  

بچه هایی که دل همه را بردند

در میان افراد دارای معلولیت این بچه های دچار سندروم داون بودند که با شیرین زبانی و حرکات جالبشان دل همه را بردند. یکی مثل «محمد صالح» از همدان که برای رفتن از جشنواره اشک دلتنگی می ریخت. یا «مریم» که برای گرفتن جایزه بهترین بازیگری زن با لباس کردی روی سن رفت و بوسه بر صحنه زد. یا «مرتضی» که بنیانگذار جشنواره تئاتر معلولان، فقط به عشق او آمده بود به کردستان.  
 

پایکوبی و شادمانی قبل از اختتامیه

یکی از بهترین اتفاقاتی که شب قبل از اختتامیه رخ داد پایکوبی و شادمانی هنرمندان معلول بود. یکی می خواند و دیگری تنبک می زد و مابقی هم می رقصیدند و شادی می کردند. دنیای ساده و صمیمی شان چنان پر از انر/زی مثبت بود که هرکسی دوست داشت کنارشان باشد و از لحظه به لحظه بودن چنین افرادی لذت ببرد.  

لذتی که نشان داد این افراد هم مثل همه اشخاص دیگر عادی اند و می توانند زندگی راحتی داشته باشند به شرطی که شرایط زندگی کردن را برایشان فراهم کنند.
 

فقدان عشق در جامعه

نماینده هیئت داوران در اختتامیه این جشنواره جدای از مبحث نمایش ها و اجراها به مباحث روز جامعه هم پرداخت. «قطب الدین صادقی» از شرف گفت و از ارکان خوشبختی در نوشته های نویسنده معروف «آلبر کامو». او نخستین رکن خوشبختی را در نداشتن حقد و حسد دانست و دومین را در عشق. «یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما همین فقدان عشق یا بد تعبیر کردن عشق است. ریشه همه ستیزها فقدان عشق است. عشق فقط به جنس مخالف نیست. عشق ممکن است به فرزند باشد یا به پدر یا به وطن. کسی که عشق را تجربه نکرده باشد یک حیوان است. بیشتر از هر چیز ما در فضای اجتماعی و خانوادگی و فرهنگی و… به عشق نیاز داریم. کسی که بچه خودش را دوست داشته باشد بچه مردم را نمی کشد». 

«صادقی» سومین رکن را آزادی دانست. «اینکه ما همه چیز داشته باشیم اما آزاد نباشیم زندگی ارزش ندارد. وقتی آزاد نباشیم حق انتخاب و تخیل و تفکر و ارتباط با دیگری نداریم».

به گفته او چهارمین رکن خوشبختی خلاقیت است. «با خلاقیت است که ما به فضیلت دست پیدا کرده ایم. خلاقیت در تمامی سطوح زندگی است. مدیریت خلاقیت می خواهد. مدیری که خلاق نباشد خوشبخت نیست». 

«صادقی» با بیان اینکه جشنواره معلولان همه چهار رکن خوشبختی به ویژه خلاقیت را دارد تأکید کرد که این جشنواره بر مبنای عشق و خلاقیت بنا شده و برای همین موفق است.
 

مناسب سازی نشدن بعضی از مکان ها 

جشنواره تئاتر معلولان همان طور که از نامش پیداست باید به گونه ای باشد که تمامی شرایط دسترس پذیری معلولان را فراهم کند. از هتل گرفته تا آسانسورهای استاندارد برای افراد ویلچری. از سالن های نمایش گرفته تا ورودی و خروجی آن ها. از پلاتوها و صندلی هایی که برای معلولان دسترسی راحت داشته باشد… همه و همه باید برای افراد دارای معلولیت چنان می بود که کسی اذیت نمی شد اما همین ضعف در مناسب سازی کنار تمامی شور و شوقی که داشتند گاهی اوقات رنجش ولو کوتاهی را به دنبال داشت.  

هوای برفی و سرد اما حضوری گرم

شب اول جشنواره با بارش برف و کولاک شدید و یخبندان همراه شد. و آغاز یک روز سرد را در پی داشت. با وجود سرمای شدید اما عشق به نمایش چنان فوران می کرد که حضور برای دیدن آثار گرم تر از هرچیزی بود. یک گرمای اثربخش که یخ های هوا را آب کرد.
 

شب اختتامیه و بی خوابی عوامل اجرایی جشنواره

شب اختتامیه داوران تا دیروقت بیدار ماندند و به انتخاب آثار برتر پرداختند. از آن طرف هم عوامل اجرایی مشغول تهیه خدمات اختتامیه بودند و عوامل خبرنامه هم به تنظیم خبر و طراحی خبرنامه برای روز بعد مشغول شدند.  

این بی خوابی عوامل در کنار بی خوابی تعدادی از هنرمندان و  کارگردانان شکل بهتری گرفت و احساس می شد که گروه های هنری استرس اختتامیه را دارند و نمی توانند راحت به خواب روند.

پایان جشنواره با رضایتمندی بالا

جشنواره به ایستگاه آخر رسید و میهمانان با لبخند راهی دیار خود شدند. رضایت از چهره هایشان می بارید. تنها نارضایتیشان به همان مناسب سازی نشدن محیط سالن های اجرا بود. سالن هایی متعلق به اداره فرهنگ و ارشاد که باید تدبیری برای این مورد داشته باشند.  
 

بعضی ها خندان تر رفتند

پایان جشنواره این «لافکادیو» بود که دست در دست «کفشدوزک لاکپشتی» راهی جشنواره تخصصی تئاتر کودک و نوجوان شدند و سپس «هملت به روایت کوچه و بازار» بود که در جریان یک «اتفاق» برای «زنی برای سوختن» با حل معادله «تانژانت» به جشنواره تئاتر فجر سلام کردند. /