به گزارش کردپرس، برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ امسال در شرایطی انجام شد که تحولات میدانی سوریه وارد مرحله‌ای تازه شده است؛ مرحله‌ای که نه‌تنها موازنه‌های داخلی را دگرگون کرده، بلکه جایگاه دمشق در معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی را نیز تحت تأثیر قرار داده است. طرح هم‌زمان مسئله سوریه در کنار امنیت فراآتلانتیک و دیگر پرونده‌های مهم، نشان می‌دهد که این کشور بار دیگر به کانون گفت‌وگوهای ژئوپلیتیک بازگشته است.

حضور مشترک؛ نماد یک تغییر راهبردی

حضور هیئت سوریه به ریاست وزیر خارجه دولت موقت این کشور و همراهی چهره‌های شاخص کُرد از جمله مظلوم عبدی و الهام احمد، صرفاً یک رویداد تشریفاتی نبود؛ بلکه پیامی سیاسی در خود داشت: حرکت به‌سوی ادغام ساختاری و بازتعریف رابطه دمشق با نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF). این حضور در ادامه توافق ۳۰ ژانویه و پس از تحولات میدانی در حلب، رقه و دیرالزور، نشان می‌دهد که دو طرف به‌تدریج از تقابل تاکتیکی به سمت همگرایی مشروط حرکت می‌کنند.

اینکه مقامات رسمی تأکید کردند نمایندگان کُرد به‌عنوان «عضو هیئت سوریه» حضور دارند، حامل نشانه‌ای مهم از تلاش برای ملی‌سازی پرونده شمال و شرق سوریه است؛ تلاشی که می‌تواند از نگاه دمشق، گامی در جهت تثبیت حاکمیت مرکزی باشد و از نگاه نیروهای دموکراتیک سوریه، فرصتی برای تثبیت حقوق در چارچوب دولت.

دیپلماسی چندلایه و پیام غرب

دیدارهای هیئت سوریه با مقاماتی چون مارکو روبیو ، فیصل بن فرحان و امانوئل ماکرون نشان داد که کانال‌های ارتباطی دمشق با غرب و بازیگران منطقه‌ای فعال‌تر از گذشته است. حتی دیدارهای جداگانه توسط مقامات کُرد بدون حضور وزیر خارجه دولت موقت سوریه نیز بیانگر آن است که غرب در حال مدیریت چندمسیره پرونده سوریه است: حمایت از یکپارچگی ساختار دولت، در عین حفظ ارتباط با بازیگران محلی.

تحلیل این روند نشان می‌دهد که آمریکا و متحدانش در پی «مدیریت گذار» در سوریه هستند، نه فروپاشی یا تجزیه آن. خروج تدریجی نیروهای آمریکایی از برخی پایگاه‌ها و واگذاری کنترل به ارتش سوریه، نشانه‌ای از پذیرش نقش پررنگ‌تر دمشق در تأمین امنیت ملی است؛ البته در چارچوب هماهنگی‌های گسترده‌تر ائتلاف ضد داعش.

اسرائیل؛ بازیگر متفاوت در معادله

در میان بازیگران خارجی، تنها متغیر نسبتاً متفاوت، اسرائیل است که با تمرکز بر جنوب سوریه و حمایت از برخی گروه‌های محلی، تلاش می‌کند اهرم‌های فشار خود را حفظ کند. با این حال، نشانه‌هایی از شکل‌گیری تفاهمات امنیتی غیرمستقیم میان دو طرف دیده می‌شود؛ تفاهماتی که ممکن است به سکوت عملی اسرائیل در سایر مناطق منجر شود. این وضعیت بیش از آنکه نشانه تقابل مستقیم باشد، بیانگر یک موازنه بازدارنده است.

ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه؛ از واقعیت میدانی تا چالش سیاسی

روند ادغام نیروهای SDF در ساختار ارتش سوریه را می‌توان مهم‌ترین محور تحولات اخیر دانست. تشکیل تیپ‌های مشترک، برگزاری جلسات ادغام در قامشلو و حسکه و انتقال برخی عناصر PKK به خارج از سوریه، همگی بیانگر تلاش برای انسجام میدانی و سیاسی است. این اقدام‌ها نه‌تنها موجب تثبیت حاکمیت دولت مرکزی می‌شوند، بلکه زمینه را برای کاهش تنش‌های داخلی و تسهیل بازسازی و ثبات در مناطق کردنشین فراهم می‌کنند.

منبع: آناتولی