به گزارش کرد پرس، این موارد که اغلب توسط فوریت های پزشکی به بیمارستان ها منتقل می شوند، تنها به مداخلات درمانی محدود نمی شوند و نیازمند نگاهی چندبُعدی هستند.

بخش تریاژ اورژانس، به عنوان نخستین نقطه تماس بیمار با سیستم درمانی، نقشی تعیین کننده در نوع و کیفیت رسیدگی دارد. در این مرحله، تمرکز اصلی معمولاً بر ارزیابی وضعیت جسمی بیمار است؛ در حالی که در بسیاری از این موارد، ریشه اصلی بحران در بسترهای اجتماعی، روانی و خانوادگی نهفته است. همین موضوع ضرورت حضور یک مددکار اجتماعی در کنار پرستار تریاژ را بیش از پیش آشکار می کند؛ مساله ای که متاسفانه در بسیاری از بیمارستان های استان کردستان و به تبع آن سقز نادیده گرفته می شود و مددکاران و روانشناسان اجتماعی غایبان این حوزه از درمان می باشند.

در واقع، مددکار اجتماعی با دانش و مهارت تخصصی خود می تواند در همان لحظات اولیه، به شناسایی عوامل زمینه ای، ارزیابی شرایط خانوادگی و اجتماعی بیمار و حتی پیش بینی خطرات احتمالی، راهکارهای حمایتی اجتماعی و اقتصادی حمایت از فرد در معرض آسیب و بیماری بپردازد. این مداخله به موقع، علاوه بر تکمیل روند درمان، امکان ارجاع به نهادهای حمایتی، ارائه مشاوره و پیگیری های بعدی را فراهم می کند؛ امری که در نبود آن، احتمال بازگشت بیمار به چرخه آسیب افزایش می یابد.

بی تردید، نادیده گرفتن ابعاد اجتماعی و روانی این گونه بحران ها، به معنای درمان ناقص مسئله است. نظام سلامت، برای پاسخگویی مؤثر به پیچیدگی های روزافزون آسیب های اجتماعی، نیازمند رویکردی جامع و میان رشته ای است.
برهمین اساس، استقرار مددکار اجتماعی در بخش تریاژ اورژانس، ضرورتی اجتناب ناپذیر در مسیر ارتقای کیفیت خدمات درمانی و کاهش آسیب های اجتماعی در جامعه بوده که امید است مورد توجه مسئولان دانشگاه علوم پزشکی کردستان و روسای بیمارستان ها قرار گیرد.