کردپرس

آیا می‌توان به شعارهای پارتی باور داشت؟

شعارهای حزب دموکرات کردستان برای بغداد عبارتند از: «مشارکت، توازن، توافق.» این شعارها و مطالبه‌ی اجرای قانون اساسی، به‌ویژه بخش‌هایی که به ماده ۱۴۰ و دموکراسی و فدرالیسم مربوط می‌شوند، بسیار حیاتی هستند؛ لذا این نه تنها وظیفه‌ی حزب دمکرات، بلکه وظیفه‌ی تمام جریان‌های سیاسی و همه‌ی مردم کردستان است که برای تحقق آن‌ها مبارزه کنیم.

بنابراین، حزب دمکرات باید خود باور کامل به این پرنسیپ‌ها داشته باشد که آن‌ها را به شعار اصلی خود تبدیل کرده است! از همین رو، می‌خواهم از این زاویه چند ملاحظه‌ی ضروری را درباره‌ی این شعارها بیان کنم:

مشارکت: یعنی مشارکت کُرد در مدیریت دولت. پرواضح است که صرفِ «حضور داشتن» به معنای مشارکت نیست، بلکه این حضور باید در راستای یک مشارکت واقعی باشد. زیرا اگر کُرد شریک واقعی باشد؛ اولاً تصمیمات سیاسی عراق مهم‌تر و تأثیرگذارتر خواهد بود و ثانیاً ستم‌های ملی، سیاسی، مذهبی و منطقه‌ای از میان می‌روند. اما آیا محتوای این شعار مهم در داخل اقلیم کردستان اجرا شده است؟ قطعاً خیر؛ هر کس هم که سند و مدرک بخواهد، دستمان پُر است.

توازن: این نیز شعار مهمی است، چرا که در سایه‌ی توازن است که عدالت و دموکراسی رشد می‌کنند. اما آیا در داخل اقلیم اجرا شده است؟ قطعاً خیر؛ وقتی ماه در شب چهارده درخشان است، نیازی به اشاره با انگشت نیست! (عیان است که حاجت به بیان نیست).

توافق (سازش): همزیستی و توافق به خاطر آینده و منافع مشترک، برای همه مانند اکسیژن ضروری است. بی‌گمان توافق نیز بدون دیدگاه مشترک و کوتاه آمدن (تسامح) برای یکدیگر شکل نمی‌گیرد؛ توافق یعنی «از داراییِ زیاد، زیاد بخشیدن و از کم، کم». اما آیا در اینجا نیز شرایط برای تصمیم‌گیری بر اساس اکثریت و اقلیت مهیاست؟ قطعاً خیر. اگر توافقی در کار بود، وضعیت دولت به این روز نمی‌افتاد!

پرنسیپ‌های دیگر نیز به همین منوال هستند؛ چرا که یکی از اهداف اصلی فدرالیسم، تقسیم و توزیع قدرت به سطوح پایین‌تر است. سالیان متمادی است که قدرت اجرایی و اصلی در دست حزب دمکرات کردستان است؛ آیا خودِ او این شعار را در اینجا اجرا کرده است؟ فقط همین را می‌گویم: نه.

شاید کسی بگوید این بحث شامل اتحادیه‌ی میهنی نیز می‌شود. این درست است، زیرا دست‌کم در طول این همه سال نباید در برابر این موضوع مهم سکوت می‌کرد، اما در پیش گرفتن این سیاست بیش از همه به ضرر خودِ اتحادیه‌ی میهنی تمام شده است.

وضعیت دموکراسی و تفکیک قوا را هم که دیگر نپرسید! متأسفانه روز به روز در سرتاسر اقلیم شاهد عقب‌گرد هستیم.

اگر این شعارها و خواسته‌هایی که حزب دمکرات رو به بغداد مطرح می‌کند، در اینجا (اقلیم) اجرایی می‌شد، آنگاه نه تنها اتحادیه‌ی میهنی، بلکه تمام جریان‌های سیاسی پشتیبان می‌شدند و در برابر بغداد نیز یک‌صدا می‌بودیم. اما چگونه می‌توان این سیاست «یک بام و دو هوا»ی آشکار را باور کرد؟

آیا زمان آن نرسیده است که با ارائه‌ی الگوهای زیبای مدیریتی در داخل، خواسته‌های مشروعمان را بر بغداد تحمیل کنیم؟