به گزارش کرد پرس، سال ۱۳۸۵، وقتی کلنگ احداث هتل پنج ستاره لاله در دامنه آبیدر به زمین خورد، مسئولان وقت از «تحول صنعت گردشگری کردستان» سخن می گفتند. قرار بود هتلی با ۱۲۰ اتاق، زیربنای ۳۲ هزار متر مربع و چشم اندازی کم نظیر، چهره گردشگری سنندج را متحول کند؛ پروژه ای که حتی در رسانه های رسمی کشور نیز به عنوان یکی از طرح های شاخص غرب ایران معرفی شد.

اما امروز، پس از حدود ۲۰ سال، نه تنها از آن وعده ها خبری نیست، بلکه این پروژه نیمه تمام به یکی از تلخ ترین مصادیق اتلاف سرمایه، فرصت سوزی و بی عملی مدیریتی در کردستان تبدیل شده است.

میلیاردها تومان هزینه و درجا زدن پروژه

براساس اعلام مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی کردستان، از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۸ حدود ۲۷ میلیارد تومان تسهیلات برای اجرای این پروژه پرداخت شده؛ رقمی که با ارزش روز، اکنون چند صد میلیارد تومان برآورد می شود. با این حال، خروجی این حجم از منابع مالی تنها سازه ای نیمه کاره با حدود ۷۰ درصد پیشرفت فیزیکی است.

ابهام اصلی اما اینجاست؛ چگونه پروژه ای که سال ها از تسهیلات بانکی، حمایت های دولتی، امتیازات ویژه و بهترین موقعیت مکانی برخوردار بوده، هنوز به مرحله بهره برداری نرسیده است؟ چرا هیچ نهاد نظارتی در این سال ها گزارشی شفاف از نحوه هزینه کرد منابع ارائه نکرده و چرا هیچ مدیری بابت این تعلل تاریخی بازخواست نشده است؟

آنچه امروز بیش از همه افکار عمومی را آزار می دهد، نه فقط نیمه تمام ماندن پروژه، بلکه نوع مواجهه مسئولان با آن است؛ پروژه ای که سال ها میان جلسات بی حاصل، نامه نگاری های اداری و وعده های تکراری معطل مانده و عملاً به حال خود رها شده است.

سرمایه گذارانی که پروژه را گروگان گرفته اند

پویا طالب نیا این بار صریح تر از گذشته سخن گفته و آشکارا از مقاومت شرکای پروژه برای واگذاری یا فروش آن انتقاد کرده است. به گفته او، مالکان پروژه با وجود بازپرداخت حدود ۴۰ میلیارد تومان اقساط بانکی، حاضر نیستند پروژه را به سرمایه گذاران توانمند واگذار کنند و همین مسئله، روند تعیین تکلیف هتل را قفل کرده است.

این اظهارات، پرسشی جدی را پیش روی افکار عمومی قرار می دهد؛ چگونه پروژه ای که سال ها از امتیازات دولتی بهره مند بوده، اکنون به حیاط خلوت مالکان آن تبدیل شده است؟ اگر سرمایه گذار توان تکمیل پروژه را ندارد، چرا دستگاه های مسئول طی این سال ها از ابزارهای قانونی برای خلع ید، تعیین تکلیف یا جذب سرمایه گذار جدید استفاده نکرده اند؟

واقعیت این است که پروژه هتل لاله دیگر صرفاً یک طرح اقتصادی نیست؛ این پروژه به میدان زورآزمایی میان منفعت خصوصی و منافع عمومی تبدیل شده است. در یک سو مردمی قرار دارند که سال ها نظاره گر تخریب منظر شهری و نابودی یک ظرفیت گردشگری بوده اند و در سوی دیگر، مالکان و مجموعه ای از مدیرانی که هیچ کدام حاضر به پذیرش مسئولیت این وضعیت نیستند.

دستگاه های نظارتی کجا بودند؟

در تمام این سال ها، استانداری، بانک های عامل، سازمان بازرسی، دستگاه قضایی و نهادهای متولی گردشگری بارها از کنار این پروژه عبور کرده اند، بی آنکه تصمیمی قاطع برای تعیین تکلیف آن گرفته شود.

اگر پروژه ای با این حجم از سرمایه گذاری عمومی و تسهیلات بانکی، پس از دو دهه هنوز به سرانجام نرسیده، معنایی جز شکست نظام نظارت و پیگیری ندارد. مدیران آمدند و رفتند، اما هتل لاله همچنان نیمه کاره باقی ماند؛ گویی این پروژه نه مالک مشخص دارد، نه متولی پاسخگو و نه حتی ضرب الاجلی واقعی برای پایان بلاتکلیفی.

در حالی که امروز مسئولان از نیاز بیش از هزار میلیارد تومان اعتبار برای تکمیل پروژه سخن می گویند، این پرسش جدی مطرح است که اگر در همان سال های نخست برخوردی قاطع با تعلل و ناکارآمدی صورت می گرفت، آیا امروز هزینه تکمیل پروژه تا این اندازه سرسام آور می شد؟

هتل لاله؛ نماد فرصت سوزی در گردشگری کردستان

کردستان سال هاست از ضعف زیرساخت های اقامتی و گردشگری رنج می برد. گزارش های مختلف نیز نشان می دهد پروژه های نیمه تمام گردشگری به یکی از موانع توسعه این بخش در استان تبدیل شده اند.

در چنین شرایطی، رها شدن پروژه ای چون هتل لاله، آن هم در بهترین نقطه سنندج، فقط یک ناکامی عمرانی نیست؛ این پروژه نماد آشکار فرصت سوزی در استانی است که همواره از کمبود سرمایه گذاری و محرومیت تاریخی گلایه داشته است.

اکنون افکار عمومی منتظر یک تصمیم روشن است؛ یا دستگاه های مسئول با قاطعیت وارد عمل شوند و پروژه را از وضعیت گروگان گیری خارج کنند، یا رسماً اعلام کنند که اراده ای برای پایان دادن به این بلاتکلیفی وجود ندارد.

هتل لاله سنندج امروز دیگر یک ساختمان نیمه کاره نیست؛ این پروژه، یادآور سال ها تعارف مدیریتی، نبود نظارت مؤثر و ترجیح منافع محدود بر حقوق عمومی مردم کردستان است.