به گزارش کردپرس، انتقال تیپ «قامشلو» متشکل از حدود ۱۳۰۰ نیروی سابق وابسته به کردهای سوریه موسوم به نیروهای دموکراتیک سوریه یا SDF به اردوگاه «النبک» در حومه دمشق، صرفاً یک جابه‌جایی آموزشی ساده نیست؛ بلکه حامل پیام‌های سیاسی، نظامی و نمادین مهمی درباره آینده روند ادغام نیروهای کرد در ساختار جدید سوریه است.
محتمل‌ترین توضیح برای این اقدام، تلاش دمشق برای تثبیت مدل «ارتش متمرکز» است. دولت احمد الشرع از آغاز مذاکرات با SDF تأکید کرده که هدفش حفظ یک ساختار نظامی واحد و تابع فرماندهی مرکزی است، نه ادامه وضعیت نیمه‌خودمختار شمال‌شرق سوریه. انتقال نیروهای کرد از قامشلو به منطقه‌ای نزدیک دمشق، در همین چارچوب قابل فهم است. این اقدامی به‌نوعی فاصله گرفتن این نیروها از محیط جغرافیایی و اجتماعی سنتی‌شان را نشان می‌دهد.
در بسیاری از کشورها، انتقال نیروها به خارج از مناطق بومی‌شان بخشی از فرآیند حرفه‌ای‌سازی ارتش و کاهش وابستگی‌های محلی تلقی می‌شود. دمشق نیز ظاهراً می‌خواهد این پیام را منتقل کند که نیروهای ادغام‌شده SDF پس از این، بخشی از ارتش سراسری سوریه خواهند بود و محل استقرار و مأموریت آن‌ها را فرماندهی مرکزی تعیین می‌کند.
انتخاب «النبک» نیز از نظر نمادین اهمیت دارد. سوریه اردوگاه‌ها و مراکز آموزشی نزدیک‌تری به مناطق کردنشین در اختیار دارد، اما اعزام نیروهای کرد به نزدیکی دمشق، بیش از آنکه ناشی از ضرورت جغرافیایی باشد، به نظر می‌رسد تلاشی آگاهانه برای نمایش اقتدار دولت مرکزی و جدی بن پروژه ادغام باشد. این اقدام می‌تواند پیامی مستقیم به ترکیه، بازیگران داخلی سوریه و حتی بدنه SDF باشد که دمشق قصد ندارد ساختارهای نظامی موازی را حفظ کند.
در عین حال، این انتقال بعد امنیتی داخلی هم دارد. دمشق همچنان نسبت به میزان وفاداری ایدئولوژیک بخشی از نیروهای SDF حساس است، به‌ویژه نیروهایی که به رویکرد سیاسی پ.ک.ک نزدیک‌ هستند. انتشار ویدئوهایی از نیروهای اعزامی که هنگام سوار شدن به اتوبوس‌ها شعارهایی بهذطرفداری از پ.ک.ک و عبدالله اوجالان سر می‌دادند، این حساسیت را برجسته‌تر کرد. انتقال این نیروها به مناطق دورتر از پایگاه اجتماعی‌شان، کنترل، نظارت و بازآرایی تدریجی آنان را برای ارتش سوریه آسان‌تر می‌کند.
همچنین به نظر می‌رسد دمشق در حال اجرای یک الگوی واحد برای ادغام گروه‌های مسلح مختلف در ساختار جدید ارتش است. پیش‌تر نیروهای وابسته به گروه‌های مختلف مخالف حکومت سابق نیز دوره‌های مشابهی را در مراکز آموزشی دولت جدید گذرانده بودند. بنابراین، جابه‌جایی جغرافیایی و آموزش مجدد، بخشی از فرآیند بازسازی ارتش پس از جنگ داخلی تلقی می‌شود.
در مجموع، انتقال نیروهای کرد به مناطق دورتر از شمال‌شرق سوریه را می‌توان تلاشی برای تحقق چند هدف هم‌زمان دانست:
تثبیت اقتدار دولت مرکزی؛
پایان دادن به ساختارهای نظامی مستقل در شمال‌شرق؛
آزمودن میزان تبعیت نیروهای SDF از فرماندهی دمشق؛
کاهش پیوندهای محلی و سازمانی نیروها؛
و ایجاد یک ارتش سراسری با ساختار فرماندهی واحد.
مهم‌ترین نکته این است که مسئله «جغرافیا» همواره یکی از حساس‌ترین محورهای مذاکرات میان دمشق و SDF بوده است؛ اینکه آیا نیروهای کرد در مناطق خود باقی می‌مانند یا به ساختار ارتش ملی سوریه منتقل می‌شوند. انتقال تیپ قامشلی به النبک نشان می‌دهد دمشق فعلاً به‌دنبال مدل دوم است.

نشنال کانتکست