به گزارش کردپرس، دژوار آیدوغان با نام سازمانی ریناس، از اعضای یگان‌های مدافع خلق (YPG)، در جریان درگیری‌های سال ۲۰۱۹ در عفرین، در شمال و شرق سوریه، کشته شد، اما با گذشت هفت سال، پیکر او همچنان به خانواده‌اش تحویل داده نشده است.

خانواده آیدوغان که در روستای بارمان از توابع شهرستان ساوور استان ماردین زندگی می‌کنند، سال‌هاست در انتظار تحویل پیکر فرزندشان هستند. با این حال، اداره تأمین اجتماعی آرتوکلو برای دومین بار با ارسال ابلاغیه‌ای، مبلغ ۸۰ هزار و ۳۳۳ لیر به عنوان بدهی حق بیمه درمانی عمومی (GSS) به نام دژوار آیدوغان صادر کرده است. در این ابلاغیه آمده که این بدهی از ۲۰ مه ۲۰۲۶ محاسبه شده است.

خانواده آیدوغان ضمن پرداخت این مبلغ، از دولت خواسته‌اند همان‌گونه که برای فرزندشان بدهی مالی ثبت کرده، سرنوشت پیکر او را نیز روشن کند. به گفته آنان، در حالی که روند ثبت رسمی فوت دیجوار هنوز تکمیل نشده، خانواده هفت سال است خواستار تحویل پیکر او هستند.

«پسرم بسیار آرام و مهربان بود»

امینه آیدوغان، مادر دژوار، با بیان اینکه هفت سال است در انتظار بازگشت پیکر فرزندش به سر می‌برد، گفت: «پسرم در خانه بسیار مهربان بود. در همه کارهای خانه کمک می‌کرد و همیشه کنار خانواده و دوستانش بود. هرگز به کسی آسیبی نرساند. او جوانی آرام بود. فرزندم در راه چیزی که آن را مبارزه‌ای برحق می‌دانست جان خود را از دست داد. هنوز هم خانواده‌های بسیاری هستند که نه تنها پیکر، بلکه حتی استخوان‌های فرزندانشان را هم پیدا نکرده‌اند. روستاهای ما سوزانده و تخلیه شدند و دل بسیاری از مادران سوخت. با وجود همه این دردها، هرگز از راهی که پسرم انتخاب کرد، پشیمان نیستم.»

«گوسفندان دژوار را هنوز نفروخته‌ام»

امینه آیدوغان گفت در تمام این سال‌ها از گوسفندانی که پسرش از آن‌ها نگهداری می‌کرده، مراقبت کرده است.

او افزود: «آن زمان خودم بیمار بودم. یکی از پسرانم فقط به خاطر انتشار عکس برادرش در سال ۲۰۱۶ زندانی شد و پسر دیگرم نیز سرباز بود. نگهداری از دام‌ها برایم بسیار سخت بود. همسرم گفت گوسفندان را می‌فروشم، اما اجازه ندادم. گفتم این‌ها گوسفندان دژوار هستند. هنوز هم آن‌ها را نفروخته‌ام. وقتی کنارشان هستم، احساس می‌کنم بوی پسرم را می‌شنوم. حالا تنها دلخوشی من همین‌ها هستند.»

«نه پیکری بود، نه قبری و نه اجازه برگزاری مراسم»

مادر دژوار گفت خبر کشته شدن فرزندش را از تلویزیون شنیده است.

او توضیح داد: «پس از رفتنش در سال ۲۰۱۴، شش سال گاهی با هم صحبت می‌کردیم، اما در سال‌های آخر دیگر نه او را دیدم و نه صدایش را شنیدم. خبر کشته شدنش را از تلویزیون فهمیدم. عکسش را نشان دادند و نامش را گفتند. همان لحظه درباره پیکرش پرسیدم، اما آن را به ما تحویل ندادند. حتی امروز هم نمی‌دانم پیکرش کجاست. او در جریان بمباران هوایی عفرین جان باخت. حتی اجازه نصب چادر مراسم عزاداری را هم به ما ندادند و ناچار شدیم در خانه مراسم برگزار کنیم. نه پیکری بود، نه قبری. این برای یک مادر رنج بسیار بزرگی است.»

«هر روز به قبرستان می‌روم»

امینه آیدوغان با بیان اینکه سال‌هاست برای داشتن قبری از فرزندش تلاش می‌کند، گفت: «همه جوانانی که در مبارزه آزادی‌خواهانه کُردها جان باخته‌اند، فرزندان من هستند؛ همان‌طور که پسر من نیز فرزند همه مادران است. من فقط می‌خواهم فرزندم قبری داشته باشد. هر روز به قبرستان می‌روم. پسرم قبری ندارد، اما بر مزار دوستانش حاضر می‌شوم و خودم را با آن آرام می‌کنم. ای کاش او هم قبری داشت. سال‌ها در این کوه‌ها چوپانی کرده بود و امروز هر جا را نگاه می‌کنم، یاد او زنده می‌شود. به همین دلیل از گوسفندانش نگهداری می‌کنم و با آن‌ها تسلی می‌یابم. امیدوارم روزی پیکر فرزندم پیدا شود. تنها آرزویم این است که پیش از مرگ، بر مزارش بروم، خاکش را در آغوش بگیرم و بوی او را از خاکش حس کنم.»