بین سال های ۱۲۱۰ و ۱۲۱۱ ه ش بود که جنر انگلیسی واکسن آبله را کشف و آن را رایج کرد.
در زمستان ۱۲۲۸ پزشکان انگلیسی مقیم سفارت در ایران تصمیم گرفتند تا در ایران واکسن آبله را تزریق کنند. در گام نخست پیروز بودند چون استقبال فراوانی از سوی بانوان ایرانی در زمینه تزریق واکسن آبله به فرزندانشان پیش آمد تا اینکه دولت وقت ایران به عنوان یاری رساندن به پزشکان دو نفر فراش درباری را به جلوی سفارت فرستاد، اما آنان کارشان جلوگیری از ورود مادران ایرانی و فرزاندانشان به داخل سفارت بود به این عنوان که اگر نیاز جدی باشد پدر بچه باید پیگیر مسئله باشد نه مادر!!
تا اینکه در سال ۱۲۳۴ والی کرمانشاه که یک مترجم ارمنی به نام اوانس مرادیان را در خدمت خود داشت، به کار در مورد تزریق واکسن آبله واداشت، مرادیان در بغداد به سبب این کار مورد حمله واقع شده بود که گفته بودند: باخواست خدا مبارزه می کند! با همت دولتشاه کرمانشاهی کار خود را آغاز کرد و به همدان تهران، کاشان، اصفهان و جلفا رفت و تا ۱۲۳۸ کار خود را انجام می داد.
تا اینکه در نهایت بدستور امیرکبیر در آغاز ۱۲۶۷ گروهی از پزشکان مرکز را بر تشویق کرد تا تزریق واکسن آبله را بیاموزند، که این موضوع در روزنامه وقایع اتفاقیه شماره سوم تاریخ ۱۹ ربیع الثانی ۱۲۶۷ ذکر شده است.
مردم نخست وحشت داشتند و تا پایان آن سال ۳۳۰ نفر تزریق واکسن را انجام دادند.
چون مسئله تزریق واکسن برای بیماری مهم شده بود، نام کسانی که تزریق واکسن آبله را برای نخستین بار انجام داده اند در تاریخ پزشکی کشور به ثبت درآمده مانند: میرزا حسن آبله کوب دریزد، کربلایی نورمحمد آبله کوب در مازندران، میرزا ابوالقاسم آبله کوب در گیلان.

حال در این زمان نخستین پزشکی که واکسن کرونا را تزریق نماید نیز نامش در تاریخ کشور ثبت خواهد شد، به امید سلامت همه مردم جهان و رفع این بلا از سر مردم دنیا.

*پژوهش: استاد هوشنگ جاوید