به گزارش کردپرس، حسن تورهان، مهندس کشاورزی، در روستای قورچیک از توابع گیمگیم که ساکنان آن سالهاست به جای کشاورزی به دامداری روی آوردهاند، با کشت محصولات مختلف در پی تشویق روستاییان به بازگشت به تولیدات کشاورزی است.
کشاورزی از مهمترین منابع تأمین معیشت در کردستان ترکیه به شمار میرود. در کردستان نیز استان موش جایگاه مهمی در بخش کشاورزی دارد. شرایط آبوهوایی متفاوت در شهرستانهای مختلف موش امکان کشت محصولات متنوعی را فراهم کرده است. با این حال، در شهرستان گیمگیم (وارتو)، تولیدات کشاورزی تقریباً به نقطه صفر رسیده است. ارتفاع هزار و ۶۵۰ متری و زمینهای ناهموار گیمگیم از جمله عواملی است که بر کشاورزی تأثیر منفی گذاشته است. از سوی دیگر، در زمینهای مستعد کشاورزی نیز کشاورزان به دلیل گرانی و کمبود حمایتها، دستکم نیم قرن است که تولید را کنار گذاشتهاند. در روستای قورچیک از توابع گیمگیم نیز دهها سال است که هیچ محصولی کشت نشده است.
حسن تورهان، مهندس کشاورزی که با کشت سیبزمینی در این روستا قصد دارد مردم را به تولید جمعی تشویق کند، درباره اهداف خود در این زمینه سخن گفت.
او با بیان اینکه پس از سالها کار در شهرهای مختلف، برای تولید به زادگاهش بازگشته است، گفت تصمیم گرفته با احساس دِینی که نسبت به سرزمین مادری خود دارد، به روستایش بازگردد. تورهان با اشاره به اینکه در گیمگیم بیشتر فعالیتهای دامداری انجام میشود، افزود: «حدود نیم قرن است که کشاورزی کنار گذاشته شده است. پس از آنکه کشاورزی متوقف شد، بیشتر مردم به دامداری روی آوردند و کشاورزی به حاشیه رانده شد. اکنون در وارتو تولید کشاورزی تقریباً وجود ندارد. در برخی مناطق فقط جو، گندم و یونجه کشت میشود. زمانی که کشاورزی رونق داشت، کمبود تجهیزات بسیار جدی بود. با وجود همه آن محدودیتها، مردم کار میکردند. اما امروز، با اینکه ماشینآلات و تجهیزات در دسترس است، زمینها کشت نمیشوند. دلیل آن هم تمایل جامعه به استفاده از محصولات آماده است. کشاورزی نیازمند نیروی کار فراوان، زحمت بسیار و صبر زیاد است. قیمت بنزین و گازوئیل، گرانی ماشینآلات و همچنین اینکه تولیدکننده در برابر محصول خود درآمد مناسبی به دست نمیآورد، از مهمترین دلایل کنار گذاشتن تولید است.»
شرایط تولید در منطقه
تورهان درباره دلیل انتخاب کشت سیبزمینی گفت: «این منطقه آبوهوای سردی دارد و سیبزمینی نیز محصولی است که سرما را دوست دارد. این محصول بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ روز پس از کاشت آماده برداشت میشود. در این منطقه، بهار تازه در ماه ژوئن از راه میرسد. اگر در ژوئن کشت انجام شود، برداشت محصول در اواخر سپتامبر یا دو هفته نخست اکتبر خواهد بود.
علاوه بر سیبزمینی، چند محصول دیگر نیز در ذهن دارم. در حال حاضر تلاش میکنم چند کشاورز را به تولید ترغیب کنم. اگر بتوانم آنها را به تولید بازگردانم، تصمیم دارم به سراغ محصولات جایگزین بروم. تولید سیبزمینی را به دوستان واگذار خواهم کرد و خودم کشت محصولات متنوع دیگری را آزمایش میکنم. تصمیم گرفتهام محصولاتی مانند هندوانه، کدو و خربزه را نیز امتحان کنم. مدت زمان برداشت، میزان نیاز به کود و احتیاجات تغذیهای گیاه را از طریق تجربه بررسی خواهم کرد. پس از رسیدن به یک نتیجه قطعی، ممکن است نوع محصول را تغییر دهم.
زمینی که در آن کشت انجام دادهام ۶ دِکار وسعت دارد. در ۵ دکار آن سیبزمینی کاشتهام و در یک دکار دیگر نیز تصمیم گرفتهام محصولاتی مانند هندوانه، خربزه و کدو پرورش دهم. در حال حاضر تولید ما به همین شکل ادامه دارد.»
تولید به کار جمعی نیاز دارد
تورهان با اشاره به اینکه در سال ۲۰۲۴ با اجرای پروژه «از همبستگی تا برکت، تولید در کنار هم» برنامهای برای مشارکت دادن جوانان در تولید تهیه کرده است، گفت در همان سال در زمینی به وسعت ۳۶ دکار کشت انجام داده است.
او با بیان اینکه در این منطقه هماهنگ شدن با پروژههای وزارت کشاورزی دشوار است، افزود محصولی که پیشتر در زمینهایش کشت کرده بود، بازدهی مورد انتظارش را نداشت.
تورهان با تأکید بر اینکه «اصل مهم، تولید در چارچوب یک زندگی جمعی است»، ادامه داد: «اگر نتوانیم این کار را به صورت جمعی ادامه دهیم، صددرصد مطمئنم که این فعالیت دوام نخواهد داشت. این کاری نیست که یک یا دو نفر بتوانند از عهده آن برآیند. اگر جوانان قصد ورود به عرصه تولید را دارند، باید از مرحله کاشت تا برداشت، بهصورت جمعی برای آن برنامهریزی کنند. همچنین با توجه به کمبود تجهیزات در منطقه، اگر تصمیم به تولید بگیرند، باید با خرید مشترک تجهیزات و استفاده گروهی از آنها فعالیت کنند.»
منبع: مزوپوتامیا
نظر شما