هیچ واژه ای توان توصیف اندوه این صحنه را ندارد. این حادثه تنها یک تراژدی برای یک خانواده نیست؛ زنگ خطری است برای همه شهروندانی که هر روز با نگرانی فرزندان خود را راهی مدرسه می کنند یا در کوچه و خیابان های شهر تردد دارند.

دردناک تر از خود حادثه، احساس ناامنی است. شهری که شهروندان در روشنایی روز و در شرایط عادی نیز از حمله حیوانات بلاصاحب هراس داشته باشند، بخشی از آرامش و کیفیت زندگی خود را از دست داده است. امنیت، تنها به معنای پیشگیری از جرم نیست؛ امنیت یعنی اینکه کودک بتواند با آسودگی در کوچه قدم بزند، سالمند بدون ترس پیاده روی کند و هیچ مادری نگران بازنگشتن فرزندش از مسیر خانه نباشد.

متأسفانه این نخستین بار نیست که چنین اتفاقی در سنندج رخ می دهد. در سال های اخیر نیز گزارش های متعددی از حمله سگ های ولگرد به شهروندان منتشر شده است. تکرار این حوادث نشان می دهد که این موضوع دیگر یک اتفاق موردی نیست، بلکه به یک مسئله جدی در حوزه مدیریت شهری و سلامت عمومی تبدیل شده است.

در این میان، پرسش های فراوانی مطرح می شود. مسئول تأمین امنیت شهروندان در فضاهای عمومی چه نهادی است؟ شهرداری و شورای اسلامی شهر سنندج برای پیشگیری از تکرار چنین حوادثی چه برنامه ای داشته اند و چه اقداماتی انجام داده اند؟ اگر این اقدامات کافی نبوده، چه کسی باید پاسخگوی جان از دست رفته این کودک بی گناه و رنج غیرقابل جبران خانواده او باشد؟

از سوی دیگر، وجود ساختمان های نیمه کاره، زمین های رهاشده و فضاهای بی دفاع شهری که به محل تجمع و زادآوری حیوانات بلاصاحب تبدیل شده اند، خود یکی از عوامل تشدید این مشکل است. مالکان این املاک نیز در حدود تکالیف قانونی خود نباید نسبت به وضعیت املاک رهاشده بی تفاوت باشند و دستگاه های مسئول نیز باید آنان را به انجام وظایف قانونی ملزم کنند.

البته سامان دهی سگ های بلاصاحب به معنای رفتار خشن یا حذف غیرانسانی این حیوانات نیست. راهکارهای علمی و تجربه شده در بسیاری از شهرهای جهان، شامل جمع آوری اصولی، واکسیناسیون، عقیم سازی، نگهداری در مراکز استاندارد و جلوگیری از رهاسازی بی ضابطه آنهاست. آنچه مردم مطالبه می کنند، نه آسیب رساندن به حیوانات، بلکه مدیریت مسئولانه این معضل و تأمین امنیت شهروندان است.

امروز مطالبه مردم سنندج، مطالبه ای سیاسی یا جناحی نیست؛ مطالبه ای انسانی است. هیچ خانواده ای نباید نگران باشد که کودکش در مسیر خانه، مدرسه یا پارک، قربانی حمله سگ های بلاصاحب شود. حفظ جان انسان ها، نخستین وظیفه هر نظام مدیریت شهری است و تحقق این هدف، نیازمند برنامه ریزی، هماهنگی دستگاه های مسئول و پاسخگویی شفاف در برابر افکار عمومی است.

به باور من، دادستان عمومی و انقلاب سنندج، به عنوان مدعی العموم، می تواند با بررسی دقیق ابعاد این حادثه، در صورت احراز هرگونه قصور یا ترک فعل از سوی اشخاص یا دستگاه های مسئول، مطابق قانون اقدامات لازم را انجام دهد. همچنین شایسته است کمیته ای تخصصی برای بررسی علل وقوع این حادثه، شناسایی کاستی ها و ارائه راهکارهای عملی جهت جلوگیری از تکرار چنین فجایعی تشکیل شود.

جان هیچ کودکی نباید بهای بی توجهی، تعلل یا ضعف در مدیریت شهری باشد. امید آنکه این حادثه تلخ، آخرین داغی باشد که بر دل خانواده ای در سنندج می نشیند و مسئولان، با اقداماتی مؤثر و پایدار، امنیت و آرامش را به کوچه ها و خیابان های شهر بازگردانند.